De aardappelziekte wordt veroorzaakt door de schimmel ‘Phytophthora Infestans’. De ziekte kan herkend worden aan de bruine, ongelijkmatige, plekken op de bladeren en stengels van de aardappelplant. De aardappelziekte / schimmel komt ook voor op tomatengewassen. Met name bij warm en vochtig weer rukt deze ziekte snel op. Bruine vlekken met daarop een dunne laag wit schimmelpluis, aan de onderzijde van het blad, zijn kenmerkend. Op de knol van de aardappelen ontstaan bruine, diep ingezonken plekken.

Alternaria ziekte is veroorzaker van donkerbruine tot zwartgekleurde bladvlekken. De eerste symptomen zijn gewoonlijk op de onderste en oudste bladeren te zien en treden vaak al enkele weken na opkomst van de aardappelplanten op. In het begin zijn het kleine stipjes die enkele millimeters groot zijn en verspreid over het blad voorkomen.
Vanuit deze primaire infecties worden hogergelegen bladlagen geïnfecteerd door sporen die via wind of water worden verspreid. Naarmate de epidemie zich verder ontwikkelt, komen meer grote bladvlekken voor die door bladnerven worden begrensd. Deze bruin tot bruinzwarte vlekken variëren in grootte van enkele millimeters tot 2 centimeter.
In de grote vlekken zijn met het blote oog duidelijk de voor Alternaria typerende concentrische ringen te zien. De bladvlekken worden vaak omringd door een gele, chlorotische ring die veroorzaakt is door toxinen. Bij een ernstige aantasting kan het blad afvallen. Aan de hand van de symptomen is niet te zeggen of er sprake is van A. solani of A. alternata. De ziektebeelden kunnen worden verward met gebrekziekten of fysiologische afwijkingen. Op de knollen ontstaan door A. solani, vooral in de omgeving van de navel, aanvankelijk kleine, nauwelijks zichtbare, bruine streepjes of vlekjes. Zij breiden zich slechts langzaam uit, zijn donker bronsachtig van kleur, hebben een ronde of onregelmatige vorm en zinken op den duur iets in. De plekken kunnen enkele centimeters groot worden. Symptomen veroorzaakt door A. alternata blijven beperkt tot ronde putjes (pits). Knolaantasting door A. alternata wordt in Nederland niet gevonden. Bij aantasting door A. solani kan de schil op de grens van het gezonde weefsel min of meer rimpelen en samentrekken. Het zieke weefsel wordt droog en hard. Aan de oppervlakte is de massa verdroogd en lichtbruin. Dit gedeelte is vaak van het gezonde weefsel gescheiden door een donkerbruine, enigszins vochtige zone. De ziekte is bij het rooien niet of in zeer geringe mate waar te nemen.

Amerikaanse kruisbessenmeeldauw is een van de vele soorten meeldauw die op planten kan voorkomen. Op de bovenkant van de bladeren, op de stengels en later ook de vruchten ontstaat een grijswitte, poederachtige schimmelgroei. De vruchten worden bruin en bladeren zijn vaak misvormd. Het fruit is overigens nog wel eetbaar. TIP: verwijder aangetaste twijgen en zorg ervoor dat er voldoende lucht in de plant kan komen.

Bladvalziekte komt het meest voor bij Ribes (bessenbladvalziekte) of Chaenomeles (kweepeerbladvalziekte). Op het blad ontstaan kleine donkerrode, later zwarte plekken. Eerst zijn ze klein, maar ze worden groter en groeien naar elkaar toe. Het blad wordt vervolgens geel en bruin en zal voortijdig afsterven. Bij ernstige aantasting zijn ook de vruchten aangetast. TIP: snoei aangetaste delen zoveel mogelijk weg.

Deze ziekte treedt op bij vochtig-warm weer. Typische kenmerken zijn onregelmatige, door bladaders begrensde bruine vlekken met een gele rand. De bladeren sterven af. Aan de onderzijde van de vlekken olijfgroene tot bruine schimmelpluis.
Oorzaak kan zuigschade zijn door bladluizen. Bacterien kunnen door deze zuigschade toetreden tot het blad.

Groene en rijpende vruchten worden met een grijsbruine schimmelpluis bedekt. De vruchten verrotten. De schimmel valt in tijdens de bloei. Vruchten die uit de geïnfecteerde bloemen groeien kunnen uiterlijk nog gezond lijken, maar zijn toch met de schimmel geïnfecteerd. Vochtig warm weer, te dichte beplanting en een te sterke stikstofbemesting bevorderen de infectie. TIP: snoei geinfecteerde delen direct weg.

Buxustaksterfte of buxusschimmel is een ernstige schimmelziekte bij buxus, die de buxus volledig dood kan maken wanneer er niet tijdig ingegrepen wordt.
De infectie start meestal bij snoeiwonden, waarna de ziekte naar binnen kruipt.
In het begin van de infectie zal de ziekte zich nog beperken tot enkele plekken.

Er komen twee verschillende schimmels voor namelijk Cylindrocladium buxicola en Volutella buxi. Beide schimmels veroorzaken blad– en taksterfte. De aantasting begint meestal met Cylindrocladium en kan gevolgd worden door een secundaire aantasting van Volutella.

Symptonen: de bladeren worden bruin en vallen af. In een verder stadium zullen ook hele takken doodgaan. Bij nat weer zijn roze of grijze sporenhoopjes te zien aan de achterkant van de buxusbladeren