Echte Meeldauw begint zich meestal te ontwikkelen op de bovenzijde van de bladeren, vooral bij droog en warm weer. De schimmel meeldauw is wit en poederachtig. De meeldauw kan zich op alle delen van de plant, boven de grond ontwikkelen. Wanneer planten aangetast zijn zal de groei ernstig afnemen, bladeren of plantendelen kunnen vergeeld raken en misvormen en met name jong blad is erg gevoelig voor misvorming. Bij een zeer ernstige aantasting van de planten zullen de planten afsterven en de bladeren voortijdig afvallen.

Hagelschotziekte is te herkennen aan de kleine, ronde, bruine bladvlekken. De schade kan uiteindelijk zo ernstig worden dat er gaatjes in het blad komen. Hagelschotziekte wordt veroorzaakt door schimmel- en bacterie- infecties. Deze schimmels en bacteriën veroorzaken dat delen van het blad afsterven waardoor vlekken in het blad ontstaan en beschadigde delen uitvallen.

Knolvoet (Plasmodiophora brassicae) is een van de belangrijkste ziekten bij kool. De ziekte werd voor het eerst in Europa genoemd in de dertiende eeuw. In de tweede helft van de negentiende eeuw ging in Sint-Petersburg door knolvoetaantasting een groot deel van de kooloogst verloren. In 1875 ontdekte de Russische wetenschapper Mikhail Woronin de oorzaak van knolvoet en noemde het een "plasmodiophorous organism" en gaf het de wetenschappelijke naam Plasmodiophora brassicae.

Aan de wortels ontstaan onregelmatige zwellingen en het blad krijgt een loodachtige kleur. In een later stadium gaat de plant slap hangen. Knolvoet is chemisch niet te bestrijden. Ter voorkoming van besmetting moet een zeer ruime vruchtwisseling van 4 tot 7 jaar worden aangehouden en moeten ook de kruisbloemige onkruiden, zoals herderstasje, in andere gewassen goed bestreden worden. Ook kan op kleigrond knolvoet tegengegaan worden door de pH te verhogen, bijvoorbeeld door het toevoegen van kalk. De vroege teelten hebben minder last van knolvoet, omdat de grondtemperatuur dan nog relatief laag is. Knolvoet kan bij temperaturen tussen 10 en 35°C groeien, maar ontwikkelt zich pas goed bij een grondtemperatuur van boven 15°C. De optimale temperatuur voor knolvoet is tussen 20 en 25°C.
Verder houdt deze ziekte van een natte grond en een lage pH. Op grond met een pH van 7,2 of hoger komt geen knolvoet voor, omdat er dan geen secundaire zoösporen gevormd worden. Eenmaal besmette grond wordt nooit meer knolvoetvrij, omdat de rustsporen nooit hun kiemkracht verliezen. In gebieden in Noord-Holland, de zogenaamde koolstreek, kan zonder knolvoetproblemen elk jaar op dezelfde grond kool geteeld worden.
 

Knopsterfte wordt veroorzaakt door een schimmel. De knoppen van de Rhododendron vertonen zwarte ronde vlekken en strerven uiteindelijk geheel af. Let op: De schimmel dringt binnen op de plekken waar de netwantsen de planten hebben aangeprikt. Dode knoppen verwijderen en de gehele plant behandelen met Calypso om de netwantsen te bestrijden.

De aangetaste scheuten zien er opgezwollen uit, bladeren zijn gebobbeld, opgezwollen en misvormd met geelgroene tot rode blaren. Later vormt zich een wit laagje op het blad. Bladranden krullen naar binnen. Aangetast blad sterft af en valt vroegtijdig af. Aan kale scheuttoppen kan hergroei optreden.

Sterke temperatuurschommelingen, evenals vochtig warm weer, bevordert de echte meeldauw. De bladeren, vooral aan de bovenzijde en de onrijpe vruchten zijn bedekt met een fijn, wit poedervormig schimmellaagje. Bij een sterke infectie verdrogen de bladeren en bloesem. De vruchten barsten. Sterke houtval met donkerbruine vlekken verhoogt het infectiegevaar in het volgende jaar.

In de zomer treden op de bladoppervlakten kleine geelachtige tot roodachtige vlekken op. Aan de onderkant van het blad, op de overeenkomstige plaatsen, verschijnen 1-2 mm grote, geelbruine tot (in de herfst) zwartwordende spikkels. De ziekte treedt voornamelijk op bij vochtig weer in het voorjaar, in de zomer en vooral in de herfst. Bij een hoge graad van aantasting vallen de bladeren voortijdig af.