De aardappeltopluis is meestal groen van kleur, heeft opvallende rode ogen en is 2-4 mm groot. De aardappeltopluis kan op zeer veel waardplanten gevonden worden. Hij is zeer bewegelijk en laat zich makkelijk vallen. De luis bevindt zich op de stengels of in de groeipunten van de plant. Schade beeld is een bossige groei van de beschadigde groeipunt of zelfs het afsterven van de groeipunt.

De aardbeibloesemkever wordt aangetroffen in diverse roosachtigen, maar kan vooral schade veroorzaken in aardbei, braam en framboos. De belangrijkste schade die wordt veroorzaakt is het afbreken en afvallen van de bloemknoppen.De kever is 2 tot 4 mm lang, zwart met grijze stippellijntjes over zijn dekschilden. De larven, die in een afgestoken bloemknopje te vinden zijn, zijn 3,5 mm lang, crêmewit van kleur met een licht bruine kop en een gefrommeld lichaam in een C-vorm. De schade is te herkennen aan afgebroken, maar nog aanhangende knoppen die spoedig zullen verwelken.

Aardvlooien zijn zwart, donkergroenblauw of geelgestreept en hebben een metaalachtige glans. Aardvlooien zijn 2 – 3 mm lang, ze behoren niet tot de doelgroep de ‘’vlo’’ maar zijn kleine kevertjes die echter grote sprongen kunnen maken. Aardvlooien leven voormamelijk op kruisbloemigen, jonge kruid- en struikachtigen, witlof en suikerbieten. Aardvlooien vreten met name de bladeren van jonge plantjes aan waardoor ronde of ovaalvormige gaatjes ontstaan. Aantasting gebeurt vooral onder droge omstandigheden. Aardvlooien, ook wel vlokevers genoemd. Zodra ze je zien aankomen springen ze weg.  Een aardvlo kan grote sprongen maken. Vooral de bladeren van jonge plantjes worden aangevreten en vertonen vensters en later gaatjes.In het begin van de zomer leggen ze hun eitjes bovenin de grond. Na het uitkomen vreten de larven aan de plantenwortels of ze kruipen omhoog en maken een 'mijn' in een blad om zich daarin vervolgens vol te eten aan het blad tot ze groot genoeg zijn om te verpoppen. Hiervoor kruipen de larven weer onder de grond. De kever overwintert in volwassen vorm en veroorzaakt het volgende jaar de schade. Als de luchttemperatuur 18 °C is, komen ze tevoorschijn. Aardvlooien hebben een hekel aan vocht, de aantasting treedt vooral op onder droge omstandigheden.

De anjermot behoort tot de familie van de bladrollers. Na de overwintering van de rupsen ontwikkelen zich van mei tot oktober totaal twee generaties. De schade wordt veroorzaakt door de rupsen. Ze komen voor op bomen, stuiken en kruidachtige planten. Karakteristiek voor het schadebeeld is een opgerold blad waarin de rups zich schuil houdt.

De appelbladroller is een nachtvlinder. De rupsen zijn 14-22 mm lang en zijn lichtgroen tot grijsgroen van kleur met een zwarte kop. De rupsen die als spinsles in de boom overwinteren veroorzaken de schade. Ze vreten aan de knoppen, de bloemen en aan de jonge vruchten. Later in het jaar vreten de rupsen ook van de grotere vruchten. De appelroller is een 10mm lange, onopvallende grijsbruine mot die in mei – juni uitkomt. De wijfjes produceren in deze periode tot tachtig eieren, ze leggen deze afzonderlijk in de buurt van de vruchtgroepen op appel en pereboom op de bovenkant van de bladeren of de vruchten zelf. De eieren zijn 1 mm groot en geel doorzichtig. Een aantasting is meestal te herkennen als het te laat is. De appels hebben dan boorgaten, waarin de rupsenkruimelige, bruine uitwerpelen achterlaten. Aangetaste vruchten vallen vaak voortijdig van de boom.

Tijdens de bloeiperiode kunnen kleine lichtgroene insecten sap uit de bloesemtrossen zuigen. Bij een grote plaag wordt op den duur de bloesem bruin en valt af. Hierdoor zullen er geen vruchten ontstaan. De eitjes van de appelbladvlo overwinteren op de plant. De onvolwassen vlooien richten de meeste schade aan. De Appelbladvlo (Psylla mali)  is een bladvlo met een lengte tot 3,5 mm. Deze soort leeft op appelbomen. De platte larven scheiden grote hoeveelheden honingdauw af, waardoor de bladeren en takken kleverig worden.

De larve van de appelbloedluis overwintert in wonden en schorsspleten van takken en stammen van met name appelbomen. In de lente ontwikkelen ze zich naar volwassen bloedluizen, ze verplaatsen zich dan naar bestaande wonden en jonge scheuten. Hier zullen de bloedluizen zich volzuigen waar vervolgens op de aangetaste plekken knobbels ontstaan door de abnormale groei , dit als gevolg van de stimulatie die wordt veroorzaakt door het zuigen van de bloedluizen. De bobbels worden ook wel bloedluiskanker genoemd.