De bladeren, loten en de bloemen worden dikwijls aangetast door kolonies van verschillend gekleurde bladluizen. De dieren scheiden een kleverige massa af, waarop in een latere fase roetdauw tot ontwikkeling komt. De plant wordt uitsluitend maar wel onmiddellijk door de bladluizen beschadigd. De kleverige massa en de daarop groeiende schimmel veroorzaken groeiremmingen (de plant kan het zonnelicht niet meer opnemen). De bladluizen tasten de bloemperken aan tijdens de groeiperiode.

De bladmineerder is veelal te vinden in planten en fruitgewassen. De larven van de bladmineerders graven gangen in het blad, de gangen kunnen soms zo ingewikkeld zijn dat ze ook wel mijnen genoemd worden (waar ze hun naam aan te danken hebben), de gangen krijgen een wit, gelig of bruine kleur. Vlezigere bladen zijn gevoeliger voor aantasting door bladmineerders dan dunne bladeren.

Bladrollers zijn insecten die tot een grote groep van de motten behoren. De rupsen leven in een 'huisje' van opgerolde en dichtgesponnen bladeren. Ze komen in groten getale op een plant voor, zodat deze de normale levensfuncties niet meer voldoende kan verrichten en in de groei wordt belemmerd.

Op de onderzijde van het blad in eerste instantie kleine, felgele pukkeltjes. In augustus / september worden de onderzijden van de bladeren overtrokken door oranje tot bruinachtige sporen in draadvormige zuilen. De op deze zuilen ontstane schimmelsporen infecteren 5-naaldige dennesoorten (voornamelijk Weymouth-dennen). Op hun takken ontstaan na 2 tot 3 jaar in het voorjaar weer de eerste sporenpukkels.

De bloedcicade is zwart van kleur en heeft 3 rode banden op de dekschilden. De soort behoort tot de schuimcicaden of spuugbeestjes maar de nesten bevinden zich onder de grond. De nimfen leven onder de grond en zuigen daar aan de wortels van diverse plantensoorten. De schade wordt veroorzaakt door het opzuigen van plantensappen waardoor de plant in zijn groei belemmert wordt.

De larve van de wollige bloedluis overwintert in wonden en schorsspleten van takken en stammen van o.a. appelbomen. In de lente ontwikkelen ze zich naar volwassen bloedluizen, ze verplaatsen zich dan naar bestaande wonden en jonge scheuten. Hier zullen de bloedluizen zich volzuigen waar vervolgens op de aangetaste plekken knobbels ontstaan door de abnormale groei , dit als gevolg van de stimulatie die wordt veroorzaakt door het zuigen van de wollige bloedluis. De bobbels worden ook wel bloedluiskanker genoemd. De bloedluis is een roodbruine, ongevleugelde bladluis met witte wasdraden bedekt. Ze zitten op scheuten en op randen van wonden en spleten. Ze veroorzaken knobbels, de bloedluiskanker. De aantasting wordt door sluipwespen gereduceerd.

Bramengalmijt is de veroorzaker van rode vruchtziekte. Op de vruchten van de braam blijven rode korrels zichtbaar en ze rijpen niet volledig af. Deze aantasting ontstaat doordat de bramengalmijt zijn eieren legt in de bloem. Bramengalmijt (Acalitus essigi) de microscopisch kleine galmijten voeden zich door sap te zuigen uit de bloemen, het blad en de vruchten. Hierdoor rijpen de vruchten ongelijkmatig en bepaalde delen van de bessen worden felrood en blijven hard. De mijten die zicht ontwikkelen spuiten een stof in de korrels waardoor ze niet verder afrijpen.