De volwassen appelglasvlinder is zwart van kleur met doorzichtige vleugels en een kenmerkende oranje ring op het achterlijf. De appelglasvlinder zet zijn eitjes bij voorkeur af onder de bast op beschadigde plekken zoals bij snoeiwonden. De larven vreten zich een weg onder de bast door en verblijven twee jaar in het larvale stadium. Daarna verpoppen ze zich en begint de cyclus opnieuw.

In het vroege voorjaar legt de appelzaagwesp eitjes in het vruchtbeginsel. Hieruit ontwikkelen zich larven die zich in de vrucht nestelen. Ze eten zich tijdens de vruchtontwikkeling een weg naar het klokhuis. In de zomer vallen de appels vroegtijdig af. Ze vertonen vaak een donker gat dat door de witte, rupsachtige larve is veroorzaakt. Het is ook mogelijk dat aan de buitenzijde een lintvormig litteken ontstaat, vaak in cirkels.

De rupsen van de bastaardsatijnvlinder zijn zwartgrijs van kleur met opvallende witte, rode en oranje vlekken. Ze zijn ongeveer 3 tot 4 cm lang. In een spinselweb vreten ze in groepen aan de planten. Meidoorns zijn daar een bekend voorbeeld van . De rupsen kunnen planten geheel kaalvreten. De larven overwinteren op de uiteinden van de plant, ook weer in een spinselachtig web. TIP: snoei in de winter de achtergebleven spinsels weg, waar de larven overwinteren.

De larven van de bessenbladwesp worden tot 2,5 cm lang en vreten complete bladeren kaal. Na systematisch het gehele blad kaal te hebben gevreten zullen ze naar het volgende te vertrekken. Vanaf begin april kunnen de eerste exemplaren waar worden genomen en de laatste kan met nog zien als het blad al van de boom valt. Met name de eerste en de laatste generaties in een seizoen kunnen voor veel schade zorgen.

In eerste instantie ontstaan aan de onderzijde kleine, felgele pukkeltjes (luizen). Hierna ontstaan er bruinrode of geelgroene 'blaren' aan de bovenzijde. De bloedblaarluis komt het meest voor bij aalbessen en zwarte bessen. In het najaar worden er eitjes gelegd, die daar overwinteren. TIP: behandel bij voorkeur voordat de bloemen bloeien. Om de eitjes te doden kunt u ook in de winter spuiten.

De beukenbladluis is een parasiet die haar eitjes aflegt in het najaar op de jonge twijgen van uw beuken. De beukenbladluis, ook beukenwolluis of wollige beukenbladluis genoemd, zit vooral aan de onderzijde van de bladeren. In een jong stadium produceren zij nog geen typische witte wasdraden en kan je ze makkelijker bestrijden. Wanneer er waterafstotende wasdraden worden gevormd, is een bestrijding veel moeilijker. Bij een zware aantasting zullen de bladeren ook gaan krullen en zitten de luizen verstopt zodat je ze moeilijk kan raken met het bestrijdingsmiddel.

De bladluis kan meerdere kleuren hebben: groen, geel, zwart, grijswit, roze of bruin en heeft een formaat van ± 2 mm lang. Een bladluis is te allen tijde te vinden op planten, ze zuigen de bladsappen uit de bladeren, waardoor het blad zal gaan omkrullen. Vervolgens scheiden ze honingdauw uit, waarop de schimmel, roetdauw, gemakkelijk zal groeien. Bladluizen bevinden zich vaak op nieuwe, jonge, stengels met nieuw groeiend blad en nieuwe bloemknoppen, hierin zijn namelijk veel voedingstoffen te vinden wat nodig is voor de groei van de plant. Bladluizen kunnen ernstige schade aanrichten door virusoverdracht, hierdoor kan de plant geel worden, groeistoornissen vertonen, uitdroging of zelfs afsterven.